Jesteśmy w Kapan, stolicy prowincji Sjunik, przy granicy z Iranem. Z nieba leje się żar, a my kierujemy wzrok na południowy-zachód. Tam wypiętrza się powulkaniczna góra Khustup (3206 m n.p.m.) – górski cel naszej podróży po południowej Armenii.
Reportaż – Khustup – modlitwa o wodę Dowiedz się więcej »
Znajomi pytają: Wy znowu jedziecie na Kaukaz? Opowiadamy: To już naprawdę ostatni raz. Wyprawa 2017 to siódme spotkanie z rzędu z tym rejonem świata, od którego nie możemy się uwolnić.
Wyprawa 2017 – podsumowanie Dowiedz się więcej »
Łapiemy stopa na drodze przed Abovyan. Nie stoimy długo, może 15 minut, i zatrzymuje się małe firmowe auto. Planujemy dojechać do Sevaberd, skąd chcemy rozpocząć kilkudniowy trekking przez góry Gegamskie i zdobyć najwyższy szczyt pasma Azhdahak 3597m n.p.m. Kierowca z radością zawozi nas na południe zamiast na północ. Tak trafiamy do Klasztoru Geghard, miejsca gdzie
Klasztor Geghard (Geghardavank) Klasztor Włóczni Dowiedz się więcej »
Kiedy w stolicy Armeni, Erywaniu, w letni czas panuje nieznośny upał, na szczytach wulkanicznych stożków leży śnieg. To pod nim ponoć ukrywa się mityczny smok, który nosi takie samo imię jak najwyższy szczyt pasma – Azhdahak.
Reportaż – Azhdahak król-smok Dowiedz się więcej »
Armenia – historyczne imperium, dziś „zubożałe państewko na Kaukazie Południowym”. Taki opis widnieje na tyle okładki. W obecnej Armenii czuję się trochę jak w drugim domu. Dlatego z wielkim zaciekawieniem wziąłem do ręki Karawany śmierci autorstwa Andrzeja Brzezieckiego oraz Małgorzaty Nocuń. Niestety, z każdą stroną mój entuzjazm do książki malał. Dlaczego?
Karawany śmierci – Andrzej Brzeziecki, Małgorzata Nocuń – recenzja Dowiedz się więcej »
Wieczorem nad rzeką Bldan pod wiatą rozkręca się impreza. Ormianie z Dilidżan maja tu wszystko, co do tego trzeba. Jest hak na rytualne zabicie barana, pień by poćwiartować mięso i grill na „horowac”. Nie brakuje też krystalicznie czystej wody źródlanej prosto ze wzgórza. Z rzeki lepiej nie pić. Wszędzie walają się śmieci – świadectwo nieustannych
Matosavank – monaster w lesie ukryty Dowiedz się więcej »
Podczas podróży naszym domem jest namiot. Często zdarza się, że rozbijamy go w oryginalnych miejscach. Bywa też, że wynajdujemy inne „ciekawe” miejsca na noc. Generalnie lubimy nietypowe noclegi. Oto pięć wybranych miejsc, w których spaliśmy podczas wyprawy na Kaukaz 2016. Nie tylko dla księżniczki W wieży może mieszkać nie tylko uwięziona księżniczka. Z własnej woli
Nietypowe noclegi Dowiedz się więcej »
Rok temu żegnaliśmy się z Kaukazem, jednak jego magia jest tak silna, że dwumiesięczna wyprawa 2016 była już szóstym spotkaniem z „Planetą Kaukaz”.
Wyprawa 2016 – podsumowanie Dowiedz się więcej »
Armenia to wielowiekowa kultura, w której obok religii i patriotyzmu ważne miejsce zajmuje sztuka kulinarna. Ormiańskie smaki to unikalna kuchnia, w której odnajdziemy zarówno orient Bliskiego Wschodu jak i aromaty znane nam z kuchni śródziemnomorskiej. Ormiańskie wielką wagę przywiązują do starannego przygotowania posiłków oraz wspólnego biesiadowania. Nie szczędzą soli, ostrych przypraw oraz aromatycznych ziół. Ile
Ormiańskie smaki Dowiedz się więcej »
Tym razem Aragac (w angielskojęzycznej wersji Aragats) to najwyższa góra na terytorium obecnej Armenii. Ten wybitny stratowulkan (wybitność 2143 m) z czterema wierzchołkami zachwyca pięknymi zboczami z alpejską roślinnością, krystalicznie czystymi polodowcowymi jeziorkami oraz licznymi wodospadami wypływającymi z krateru. W trakcie wypraw na Kaukaz wyszliśmy na najniższy i najwyższy szczyt siostry Araratu. [zapiski z pamiętnika]
Aragac – najwyższa góra Armenii Dowiedz się więcej »
