Czasem jedno zdjęcie jest warte więcej niż tysiąc słów. W podróż zawsze zabieram przynajmniej jeden aparat fotograficzny.
Zamek Rabati w Achalciche. Z okazji Dnia Niepodległości od lat odbywa się tutaj festiwal folklorystyczny „Utalentowane Pokolenia”. Miejsce o multikulturowej historii jest idealną sceną dla grup dzieci i młodzieży reprezentujących bogactwo taneczne Gruzji.
Achalciche – Utalentowane Pokolenie 2023 Dowiedz się więcej »
Największe tureckie miasto jest rajem dla wolnych kotów. Przywędrowały one ze starożytnego Egiptu, gdzie utożsamiono je z boginią Bastet, która była pół kotem, pół kobietą. Dodatkowo, jak w każdym mieście portowym myszołapy są naturalnym elementem walki ze szkodnikami. W kulturze islamu koty (tur. kediler) sporo zawdzięczają kociej przyjaciółce proroka Mahometa o arabskim imieniu Muezza, z
Kocie imperium – Stambuł Dowiedz się więcej »
Muzeum Pisanek w Kołomyi w obwodzie iwanofrankiwskim odwiedzamy podczas podróży sentymentalnej. Obok zabytkowych kościołów i Muzeum Huculszczyzny i Pokucia, to nie tylko unikatowy budynek, ale współczesny symbol Kołomyi. Muzeum obecnie posiada 12 tysięcy pisanek, jednak kolekcja wraz z czasem rośnie. Wśród eksponatów można podziwiać pisanki zarówno z Ukrainy, jak i z całego świata. Warto zaznaczyć,
Muzeum Pisanek – Kołomyja Dowiedz się więcej »
Cypryjskie koty są nieodzownym elementem Wyspy Afrodyty. Zwane są także kotami św. Heleny i kotami św. Mikołaja. Te nazwy pochodzą od najstarszej pisemnej wzmianki o kotach na Cyprze związanej z historią św. Heleny z Konstantynopola. Według bizantyjskiej legendy, w 328 roku n.e. św. Helena wysłała setki kotów z Egiptu lub Palestyny na Cypr. Koty miały
Cypryjskie koty Dowiedz się więcej »
Chaukhi – gruzińskie Dolomity to miejsce buzuje górskością. Wystarczy stanąć w wiosce Achkhoti tyłem do Kazbeku i ruszyć (wersja dla turystów dwunożnych) lub przejechać (wersja dla turystów iluś tam śladowych) przez dolinę Sno. Następnie trzeba skręcić na północny-wschód minąć wioskę Juta i podejść wzdłuż rzeki Chaukhistskali, by stanąć twarzą w twarz z masywem. Pamiętam, że
Chaukhi – gruzińskie Dolomity Dowiedz się więcej »
Ostatniej nocy na Wadi Rum rządził księżyc w pełni. Teraz słońce pokazuje, do kogo należy nieboskłon. Uciekamy w objęcia cienia, który rzuca Kanion Khazali. Przed wejściem czytam tablicę informacyjną: „Wspinaczka i trekking na własną odpowiedzialność”. Drzewa o białej korze bez liści u wejścia tajemniczo zapraszają do wnętrza brudnej pomarańczy. Wąski wąwóz wciąga tajemnicą nabatejskich inskrypcji.
Kanion Khazali – Jordania Dowiedz się więcej »